szarak@jabster.pl

Zapraszam na mój wykład na temat podstaw Django - pythonowego frameworka webowego. Już w najbliższą środę, 18 marca 2009 w auli A0 WIMiI, PCz.

Zapraszamy na wykład poświęcony tworzeniu dynamicznych aplikacji webowych w Pythonowym frameworku Django. Spotkanie będzie wprowadzeniem do programowania w Django, na którym zobaczymy jak małym nakładem pracy stworzyć schludne, wydajne i bezpieczne aplikacje. Wstęp wolny. Znajomość Pythona mile widziana, lecz nie jest wymagana. Zapraszamy ;)

Używałem już wielu odtwarzaczy muzyki, jednak zawsze było jakieś "ale". Ostatnio najbardziej przeszkadzała mi kiepska praca z dużą kolekcją. Sporo softu po prostu wywalało się już przy indeksowaniu. Po przejściu na kde4 zainteresowałem się amarokiem. Radził sobie dobrze z indeksowaniem mojej kolekcji, ale niestety mam ją na dysku przenośnym, a ten jest montowany czasem w różnych katalogach. Musiałem bardzo często tworzyć kolekcję od nowa, a to trwa zbyt długo. Po dodaniu katalogów ręcznie, z panelu "Pliki", Amarok2 często nie wczytywał tagów id3, nie wczytywał w ogóle okładek itd...

Coś podkusiło mnie, żeby wypróbować MPD. Zainstalowałem serwer mpd. Konfiguracja prosta, najważniejszą zmianą było ustalenie katalogu z kolekcją. Dodałem sobie w nim jeszcze tylko symlinki do najczęstszych folderów pod którymi montuję swój dysk przenośny. Przejrzałem dostępne klienty i wybór padł na Sonatę.

Zalet używania mpd wymieniać nie będę, wystarczy pogooglać. Powiem tylko, że błyskawicznie skanuje kolekcję, ściąga okładki praktycznie do wszystkiego bez naszej ingerencji (aczkolwiek można w tym pomóc) i poprawnie wyświetla pliki bez poprawnych tagów id3 (dlaczego tak wiele osób zakłada, że wszystkim innym chce się uzupełniać tagi do swoich plików?). Po prostu nirvana, wszystko szybko, prosto, bez zjadania ogromnych ilości zasobów.

Jedyne co nie działało, to wyszukiwanie tekstów utworów. Ogólnie to jestem leniwy i nie chce mi się naprawiać mało istotnych rzeczy, ale aż tak leniwy, żeby nie sprawdzić w google, to nie jestem. Łatwo znalazłem wątek na forach ubuntu na ten temat. Ludziska winią w nim niekompatybilną wersję ZSI.

W skrócie mówiąc, wrzuciłem ręcznie nową wersję - ZSI-2.1_a1-py2.5.egg - do "/usr/local/lib/python2.5/site-packages/". Jedyną zmianą w stosunku do wątku do którego linkowałem wcześniej, jest to, że tego .egg'a trzeba uzipować - to zip, nie tar. Po restarcie sonaty teksty są na swoim miejscu. P.S.:

Teksty pobierane są z lyricwiki.org, pomóżmy rozwijać ten serwis ;)

za namową Ludwikc'a: "<@ludwikc> kurde, jak jeszcze raz uslysze od kogos newsa, ze "oooo! google zmienilo favicone!!!" to będę strzelał" postanowiłem napisać dla tych, którzy jeszcze nie zauważyli: Google zmieniło favikonkę. Teraz ma takie brzydkie małe g. Nijak się z google nie kojarzy.
A żeby wpis nie był całkiem bez sensu to tutaj, u pibisia, jak ją zmienić: http://pbm.jogger.pl/2008/06/02/stara-favicona-google/

Uwaga. Nudny wpis o pluginie do vim.

Gdy mamy kilka plików od których wymagamy minimum dyskrecji dobrze jest je zaszyfrować. Ja uznałem, że do szyfrowania takiego pojedynczego pliku idealnie nadaje się GnuPG, szczególnie, że używam go codziennie np. do podpisywania poczty etc..

Najprostszy screnariusz - odpowiednio szyfrowanie i odszyfrowywanie, oba w wersji długiej i krótkiej: gpg --encrypt --recipient 'Imię Nazwisko' plik.txt
gpg -e -r imie plik.txt gpg --decrypt plik.txt
gpg -d plik.txt

Jednak troszkę to mało wygodne. Tyle pisania dla szybiego zerknięcia w plik. Długo rozwiązaniem dla mnie był kgpg, który podpasował mi funkcjonajnością i wyglądem. kgpg jest menedżerem kluczy gnupg z wbudowanym edytorem. Tym właśnie edytorem mogłem wygodnie edytować szyfrowane pliki (a raczej szybko, klikając, (od)szyfrować ).

Jeszcze wygodniej byłoby używać do tego Swojego Ulubionego Edytora - Vim'a.
Gnupg - plugin do vim'a = rozwiązanie ;)

Procedura instalacji skomplikowana niesamowicie:

• Pobierz pliczek gnupg.vim
• Przenies do katalogu z pluginami vim'a (u mnie /usr/share/vim/vim71/plugin/ lub $HOME/.vim/plugin )

Od teraz gdy otworzymy plik zaszyfrowany gnupg/pgp (*.gpg, *.asc, *.pgp) (g)vim po prostu zapyta o hasło do klucza.

Plusy:

• Nie trzeba wywoływać zewnętrznych narzędzi
• Plik jest ponownie szyfrowany po każdym zapisie i przy wyjściu z edytora - automatycznie

P.S.: Różne rzeczy wpadają mi w ręcę, które chciałbym opisać, ale jakoś tak, ehm, brakuje chęci :) Zostają krótkie, proste wpisy i jakoś tak się składa, że są to notatki z vima... czy to jest nudne? :P

W szablonach Django dostępny jest spory zestaw filtrów. Używa się ich prosto:

{{ obiekt|filrt }} {{ obiekt|filtr:"parametr" }}

Dostępne filtry pokrywają większość popularnych sytuacji, ale może czasem przydać się zrobienie jakiegoś własnego.

Wejdź do katalogu swojej aplikacji w której chcesz używać filtru. Stwórz katalog templatetags, a w nim pliki init.py i twoja_nazwa.py.

 
mkdir templatetags
touch templatetags/__init__.py
touch templatetags/TWOJANAZWA.py
 

w pliku TWOJANAZWA.py:

 
from django import template
register = template.Library()
 
@register.filter("nazwa_naszego_filtra")
def nazwa_naszego_filtra(value):
    #tutaj jakies operacje.
    return cośtam
 

Jak pisałem wcześniej, filtr może przyjmować parametr:

 
def nazwa_naszego_filtra(value, argument):
    #tutaj jakies operacje.
    return value + argument
 

Przed użyciem naszego filtra w szablonie ładujemy go za pomocą:
{% load nazwa_filtra %}

i używamy:

{{ obiekt|filtr:"argument" }}

Mam nadzieję, że zbytnio nie namieszałem ;)

Z notatnika użytkownika vim’a… ;)

Kopiowanie do vima jest proste. Jeśli pracujemy w terminalu kopiujemy tak, jakbyśmy wklejali polecenie itp. Środkowy przycisk myszki, albo shift+insert. Warto zapamiętać, że gdy np. edytujemy kod i vim robi automatycznie wcięcia, po wklejeniu dostaniemy kod z wcięciami do wcięć – czyli papke nieczytelnego spaghetti. Pozbyć się problemu możemy uprzednio wpisując:
:set paste
Teraz wszystko powinno się ładnie wkleić.

Ale co z kopiowaniem i wklejaniem w drugą stronę? Skopiować z vim nie jest trudno. Gdy pracujemy w terminalu po prostu zaznaczamy tekst i już mamy go w schowku. Gorzej z Gvim. Samo zaznaczanie nie wystarcza.

Postępujemy następująco: Po wybraniu tekstu w trybie wizualnym (za pomocą v i kursory, shift+v i kursory, bądź zaznaczenie myszką wprowadzamy:
"+y
co skopiuje zaznaczenie do schowka systemowego. Finito.

Ot niby głupie, proste i dawno powinienem to znać, ale jakoś mnie ta wiedza ominęła (czyt. ja ominąłem spory kawał podręcznika).

Dziś, prócz dnia kobiet :P, ciekawe wydarzenie. Zaczęło działać Narodowe Archiwum Cyfrowe. Pierwsze wrażenia: jak dla mnie całkiem ładne i wygodne, choć niezbyt wygodne do szybkiego przeglądania (to nie wyniki wyszukiwania google ;p). Niestety powolne. Do tego dochodzi błąd połączenia z bazą danych gdy przeglądałem drugi obrazek :D

Mam nadzieję, że użytkownicy przekonają twórców do rozbudowania infrastruktury inf. (zakładam, że to ona jest problemem?). Zobaczymy jeszcze co na temat systemu Zosia powiedzą chłopaki na Pingwinariach…

O koncertach grind/death metalowych kapel, a może bardziej o samym growlu z punktu widzenia osoby, która tego nie słucha:

koncert metalowo-świnkowy – taki gdzie kwiczą

:):):) :D